نهج‏ البلاغه، حكمت 230-حديث «المرأه شر كلها...-شر بودن زن

در حكمت 230 نهج البلاغه آمده است: «المرأة شر كلها و شر ما فيها انه لابد منها» پاسخ شما چيست؟

در پاسخ به اين سؤال دو نكته حائز اهميت است:
1. طبق روايات، زن خوب از تمام خوبى ها برتر است. امام صادق عليه السلام مى فرمايد: «أكثر الخير فى النساء»؛ حرّ عاملى، وسائل الشيعة، مجلدات 30، ج 20، ص 24.؛ «بيشتر خوبى ها در زنان است». و زن بد نيز از تمام بدى ها بدتر «المرأة شر كلها».
همان گونه كه ملاحظه مى شود در نگاه اول به نظر مى رسد كه بين روايات تعارض باشد در حالى كه چنين نيست. زيرا شأن نزول بسيارى از اين روايات به دليل سؤالاتى بود كه از ائمّه عليه السلام مى شده و آن بزرگواران بنا بر شرايط و موقعيت هاى مختلف گاهى جواب هاى به ظاهر متضاد مى دادند. امّا همگى بيان گر واقعيت ها و در حقيقت راهنمايى ها و روايات امامان عليهم السلام مانند تابلوى راهنمايى و رانندگى در جاده هاست. براى مثال تابلوى سرازيرى و شيب تند، به معناى بدى راه نيست اما راننده بايد توجه داشته باشد كه اگر تند براند، احتمال تصادف و سقوط در درّه هست. مردان نيز بايد توجه داشته باشند دل ربايى ها و زيبايى هاى زنان آنان را مجذوب خود نسازد و آنان را در سراشيبى تند زندگى قرار ندهد. نگرش اصيل و اصلى اسلام به زن به عنوان نعمتى الهى است كه استعدادهاى فراوانى در وجود او به وديعه نهاده شده است. و اگر اين استعدادها در مسير هدف آفرينش و طاعت و بندگى خدا باشد، بيشترين خير و خوبى را در بر خواهد داشت. ولى اگر همين استعدادهاى فوق العاده در غير مسير هدف خلقت و اطاعت و عبادت خداوند قرار گيرد، زمينه ساز فساد و تباهى براى خود و جامعه خواهد بود.
امام صادق عليه السلام مى فرمايد: «... ليس للمرأة خَطَرٌ لا لصالحتهن و لا لطالحتهن، أما صالحتهن فليس خطرها الذهب والفضة، بل هى خير من الذّهب والفضّة، و اما طالحتهن فليس التراب خطرها بل التراب خير منها»؛ حرّ عاملى، وسائل الشيعة، مجلدات 30، ج 20 ص 47.؛ «زنان قابل ارزش گذارى نيستند، نه صالحشان و نه گمراهشان. اما صالح ايشان با طلا و نقره قابل قيمت گذارى نيستند چون ارزش آنان بيشتر از طلا و نقره است. و گمراهشان با خاك قابل قيمت گذارى نيستند چون خاك با ارزش تر از آنان است».
2. مقصود اميرالمؤمنين عليه السلام در اين روايت، هشدار به مردان است كه در نحوه برخورد و معاشرت با زنان به گونه اى عمل نكنند كه از اهداف خويش باز بمانند و به طور دائم مشغول معاشرت با زنانشان باشند كه اين معاشرت دائمى و سرگرم بودن افراطى شر خواهد بود زيرا مانع رسيدن آنان به اهدافشان خواهد شد. امّا از سوى ديگر لازمه زندگى، همراهى و همنشينى با آنان است. (حقوق زن، سيد ابراهيم حسيني، كد: 19/500038)